ارزهای با ارزش ثابت (Stablecoin) چیست ؟

ارزهای با ارزش ثابت کلاس جدیدی از ارزهای دیجیتال است که سعی در ایجاد ثبات قیمت دارد و توسط یک اندوخته حمایت می شود . Stablecoins ها در حال تلاش برای ارائه خاصیت امنیت و حریم خصوصی در پرداخت به وسیله کریپتوکارنسی و همچنین ارائه نسخه دیجیتال ارزهای فیات هستند یعنی ارز دیجیتالی که نوسان قیمت ندارد و با خیال آسوده می توان مانند ارزهای دلار یورو و غیره در پرداخت های روز مره استفاده کرد .

نکات مهم

Stablecoins ها ارزهای دیجیتالی هستند که سعی می کنند ارزش بازار خود را با برخی از منابع خارجی گره بزنند .

Stablecoins ها ممکن است با ارزهایی مانند دلار آمریکا یا به قیمت کالایی همچون طلا گره خورده باشند .

Stablecoins ها ثبات قیمتی خود را را از طریق پشتیبان یا از طریق مکانسیم ها یا الگوریتم های خرید و فروش دارایی های مرجع یا مشتقات آن به دست آورد .

مفهوم ارزهایی با ارزش ثابت

در حالی که بیت کوین محبوب ترین ارز دیجیتال محسوب می شود ، اما تمایل دارد نوسانات زیادی در خود ببیند . به عنوان مثال در ماه دسامبر سال ۲۰۱۷ قیمت بیت کوین به بالای ۱۹٫۷۰۰ دلار رسید و سپس در اوایل فوریه سال بعد با اصلاح بیش از دو سوم قیمت خود به سطح ۶٫۹۰۰ دلار رسید . حتی نوسانات روزانه این ارز نیز بسیار بالا است . حتی گاهی این ارز در کمتر از یک ساعت بیش از پانزده درصد نوسان داشته است .

این نوع از نوسانات کوتاه مدت باعث می شود بیت کوین و سایر ارزهای دیجیتال محبوب برای استفاده روزمره توسط مردم مناسب نباشد . اساسا یک ارز باید به عنوان واسطه مبادله پولی و نحوه ذخیره ارزش پولی عمل کند و ارزش آن باید در طولانی مدت نسبتا پایدار بماند .

در حالت ایده آل ، یک ارز دیجیتال باید قدرت خرید خود را حفظ کرده و کمترین تورم را داشته باشد ، Stablecoins ها راه حلی برای دستیابی به این رفتار ایده آل ارائه می دهند .

دلایل پایداری قیمت

دو دلیل اصلی برای ثبات قیمت ارزهای فیات وجود دارد ، ارزش دلاری ذخایر ذخیره شده از آنها و اجرای سیاست های کنترل قیمت و نقدینگی توسط مقامات مسئول مانند بانک های مرکزی .  از آنجایی که ارزهای فیات به دارایی های زیر زمینی ، مانند ذخایر طلا یا فارکس که به عنوان وثیقه عمل می کنند ، متصل می شوند ، ارزش گذاری آنها بدون نوسان است .

حتی در موارد خاص ارزش ارزهای فیات نیز ممکن است با نوسان همراه باشد ، در این زمان مقامات مسئولان مربوطه برای حفظ ثبات قیمت ، وارد سیستم شده و تقاضا و عرضه ارز را کنترل می کنند . ارزهای دیجیتال با ارزش ثابت دو ایراد عمده دارند یک این که  آنها حساب های رسمی در بانک به عنوان پشتوانه ندارند و دوم این که در صورت لزوم قدرت کافی برای کنترل قیمت ها را ندارند .

ارزهای با ارزش ثابت سعی در ایجاد شکاف بین ارزهای فیات و ارزهای رمز پایه دارند . Stablecoins ها سه دسته هستند که همه آنها بر اساس مکانیسم کار آنها ساخته شده اند .

۱- ارزهای دیجیتال با ارزش ثابت با پشتوانه ارزهای فیات

Stablecoins هایی با پشتوانه ارزهای فیات ، از ارزهای مانند دلار آمریکا به عنوان وثیقه برای صدور تعداد مناسب ارزهای دیجیتال استفاده می کنند ، برای ارزهای با ارزش ثابت می توان از فلزاتی مانند طلا ، نقره و یا سهام هایی مانند نفت گاز و غیره نیز به عنوان پشتوانه استفاده کرد ولی در اکثر stablecoins ها شاهد استفاده از دلار به عنوان پشتوانه هستیم .

این ذخایر توسط متولیان مستقل نگهداری می شوند و به طور منظم برای پایبندی  مورد بازرسی قرار می گیرند ، تتر  (USDT) و  TrueUSD کوین های ارز دیجیتال محبوب هستند که دارای ارزشی معادل دلار آمریکا هستند و توسط سپرده های دلار پشتیبانی می شوند .

۲- ارزهای دیجیتال با ارزش ثابت با پشتوانه ارزهای دیجیتال

ارزهای با ارزش ثابت با پشتوانه ارزهای دیجیتال یعنی توسط کریپتوکارنسی پشتیبانی می شوند . از آنجا که کریپتوکارنسی ها مستعد نوسانات زیاد هستند . این stablecoins ها ارزهایی با پشتوانه بیش از حد نامیده می شوند یعنی تعداد زیادی توکن کریپتوکارنسی تحت عنوان پشتوانه برای تعداد کمتری ارز با ارزش ثابت در نظر گرفته می شود .

به عنوان مثال ۲۰۰۰ دلار اتریوم ممکن است به عنوان پشتوانه برای صدور ۱۰۰۰ دلار ارز با ارزش ثابت در نظر گرفته شود که حداکثر ۵۰ درصد نوسانات در ارز ذخیره ( اتر ) را در خور جای می دهد . ممیزی ها و نظارت های مکرر باعث ثبات قیمت ها می شود .

۳- ارزهای با ارزش ثابت بدون پشتوانه

Stablecoin های بدون پشتوانه برای حفظ قیمت پایدار از هیچ گونه پشتوانه ای استفاده نمی کنند بلکه شامل یک مکانسیم کاری مانند بانک مرکزی است . همانند دلار آمریکا ، مبنای ثابت ماندن قیمت این نوع از ارزهای ثابت ، مکانیزم تظیم عرضه و تقاضا است .

چنین اقداماتی شبیه به چاپ اسکناس توسط بانک مرکزی برای پشتیبانی از ارزش پول های رایج است ،

این می تواند از طریق انعقاد یک قرارداد هوشمند بر روی پلتفرم های غیرمتمرکز تحقق پیدا کند که می تواند به شیوه ی مستقل اجرایی شده و عمل کند .

اشتراک گذاری این پست

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *